همیشه لحظه های آغاز هیجان انگیز و قشنگند، اما این دلیل نگفتنم نیست.

چون آغاز یه لحظه نبود. یه ساعت نبود. یک روز و یک سال نبود.

قاف هنوز یک شروع تازه است.

آغازی که دو سال از عمرش بگذره، پایانش...

گفتن پایانش سخته، پس بذارین از همون آغاز بگم!

آغازی بی پایان...

آغازت مستدام

همه چیز در عصر یک روز زمستانی خلاصه می شود.گویی سرمای تازه از راه رسیده ی زمستان با خود مجالی برای درنگ آورده بود.

آن روز به دنیایی از نادانسته ها رسیدم.دنیایی از کلمات جدید،حرفهای نو و تفکراتی تازه.

تمام آن روز می اندیشیدم که چگونه من این همه نمی دانستم که نمی دانم!

هیچ وقت آن روز را فراموش نمی کنم، چرا که صدها بار با خود گفتم من هیچ چیز نمی دانم.

دنیای کوچک دانسته ها و رسیده های من تبدیل به دنیایی پر از ندانستن و نرسیدن شده بود.

عشق در راه ندانسته ها و نرسیده ها بسیار جذابتر از لحظه های خوش دانستنن و رسیدن بود.

در راه از پرسیدن نترسیدم. از لحظه های حقارت نترسیدم.از شروع مجدد و"این اشتباهست" نترسیدم.

در شروع راه عشق به "ع" رسیدم؛آن را علم تعریف کردم.کمی جلوتر رفتم به "ش" رسیدم که شروعی دوباره شد در راه علم.

بعد از آن قاف بود و حرف آخر عشق...

و امروز 2 سال از آن عصر سرد زمستانی گذشته و من هنوز در راه قله قاف به دنبال نادانسته ها می گردم...

هفت شهر عشق را عطار گشت....................ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

---------------------

پی نوشت:
از ایمان بخاطر همه لطف هایش مخصوصا صبر و تحملش و کلمه به کلمه چیزهایی که به من آموخت بینهایت سپاسگزارم.
از احسان بخاطر گذشت هایش و به خصوص سنگ صبورشدن هایش ممنونم.
از عمار بخاطر همه مهربانی هایش به خصوص طرز تفکر خلاقش که الگوی خوبی برای من شد تشکر میکنم.
از حسین بخاطر همه خوبیهایش به خصوص قلم توانایش که فوق العاده برایم ارزشمند است قدردانی  میکنم.
و از کیانوش و کیاندخت بخاطر معنادار کردن واژه تلاش و همچنین توانایی های سرشار آنها که باعث پیشرفت هر فرد و گروهی است نهایت تشکر را دارم.
                                                                                                 والسلام.

اول اینکه قاف وارد سال سوم زندگی خود شد . در کنار تشکر از زحمات و تلاشهای همه قافیه بازان از سرکار خانم دکتر مریم یاوری و آقای دکتر امیر مومنی بخاطر مدیریت شماره های جایزه ها در علم و مدیریت نخبگان بسیار بسیار ممنونم. هم من هم سایر قافیه بازان خوب می دانیم که این کار اصلا به سادگی امکان پذیر نبوده است!

دوم اینکه فنجان پانزدهم کافه علم بسیار چسبید!  سرکار خانم نفیسه حاجاتی یادداشت بسیار دلنشینی بر گفتگو های این فنجان دارند که توصیه می کنم حتما بخوانید.

سوم اینکه امیر مومنی عزیز  سال سوم قاف را با شماره "مدیریت نخبگان" خیلی خوب شروع کرده است : مقالات خوب که حسن اصلی آنها این است که تقریبا به تمام سوالات موجود در مدیریت نخبگان توجه داشته اند. امیر مومنی تاکید خاصی بر ارائه منابع و مستندات در نوشته هایش دارد که خوب، رویه پسندیده ایست.

چهارم اینکه اولین جلسه به صرف شربت و شیرینی چند هفته قبل در دفتر آقای دکتر قنادی ( که حالا ریاست دانشکده داروسازی را بر عهده دارند) برگزار شد. نمی دانم چرا هنوز آقای حسین قضاوی این گفتگو را در وبلاگ منتشر نکرده است. در این جلسه با آقای دکتر قنادی در مورد ارتباطات بین دانشمندان ایرانی گفتگو کردیم.

لطفاً متن کامل این گزارش را در ادامه این پست بخوانید.

شیرین احمدنیا: به دور و برم نگاه می کنم. تابلوی سر در ورودی نوشته شده دانشکده. ابتدای ورودم واحد نگهبانی است، سلام می کنم تا حضورم را به اطلاع برسانم. سلام مرا همکارانمان در نگهبانی به گرمی پاسخ می دهند و بلافاصله ورود مرا در دفترشان ثبت می کنند. هنوز نیازی نیست تا کارت بزنیم. کارت را دیگران می زنند. ما حقوق می گیریم که ساعت مان را پر کنیم، آنها حقوق می گیرند که ما ساعت مان پر شود. تراضی طرفین.

پانزدهمین جلسه كافه علم، در تاريخ 1۲ دی ماه (پنجشنبه) ساعت ۳:۰۰الی ۵:۰۰  با موضوع "مدیریت نخبگان" برگزار مى شود.

سخنگوی اين جلسه: آقاي دكتر شهرام یزدانی، مدير مرکز مطالعات و توسعه آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی و طراح برنامه رسالت مدار استعدادهای درخشان

مکان: رستوران ماندگار ( vous voulez du cafe سابق) 

آدرس: اصفهان. چهارباغ بالا. کنار باشگاه کارگران. شماره ۶۶.

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
نهمين جشنواره تجليل از پژوهشگران و فن‌آوران برتر كشور، روز دوشنبه با حضور رييس‌جمهور و معاون علمي و فن‌آوري رييس‌جمهور، وزير علوم و دبير شوراي عالي انقلاب فرهنگي و جمعي از استادان و پژوهشگران، مديران و دست‌اندركاران پژوهش كشور برگزار شد.